Όπως αναφέρει και ο τίτλος του σημερινού ποστ, το ποδόσφαιρο μερικές φορές είναι πολύ απλό. Ειδικά απόψε στους Ζωσιμάδες. Δεν χρειάζεται καμία φοβερή και τρομερή ανάλυση για να φτάσεις στον καθοριστικό παράγοντα που έδωσε την νίκη στον ΠΑΣ. Τριάντα δύο χρόνια μετά την τελευταία φορά που νίκησε το «τριφύλλι» για το πρωτάθλημα! Ο παράγοντας αυτός έχει όνομα και επίθετο: Πέδρο Κόντε. Ο Ισπανός φορ που έχει σεληνιαστεί φέτος και αποδεικνύει πως έχει ποιότητα ικανή και… φεγγάρι για να τον φέρει σε μεγάλη ομάδα του ελληνικού ποδοσφαίρου, έκρινε την αναμέτρηση με δύο γκολ που αποτελούν πιστοποιητικό κλάσης. Δεν χρειάστηκε οι συμπαίκτες του να «φτιάξουν» για εκείνον. Δεν χρειάστηκε να του σερβίρουν την μπάλα μέσα στο «κουτί» για να εκτελέσει. Μόνος του. Τόσο στο πρώτο όσο και στο δεύτερο γκολ, «σκοτωμένες» φάσεις κυνήγησε και έστειλε την μπάλα στο πλεκτό. Με δύο φοβερά αγγίγματα στην μπάλα. Το ένα καλύτερο από το άλλο.
Για να είμαστε απόλυτα ακριβείς, όχι και τόσο μόνος του. Είχε σημαντική βοήθεια. Όχι από τους συμπαίκτες του. Από αντιπάλους. Αυτό που κάνει ο Βαγγέλης Οικονόμου στην φάση του 1-0 απλά δεν υπάρχει. Τελευταίος παίκτης στην άμυνα, έμπειρος, δυνατό παιδί, τουλάχιστον πέντε-δέκα μετρά πιο κοντά στην μπάλα και να τον περνάει ο Ισπανός λες και δεν υπήρχε στο γήπεδο! Και εδώ που τα λέμε, ο Κόντε έχει τρομερά ανεβασμένη ψυχολογία αλλά δεν είναι και ο πιο γρήγορος παίκτης στον πλανήτη, ούτε ο πιο δυνατός για να πάρει σαν σε προπόνηση την προσωπική μονομαχία. Δώρο από τα λίγα, λάθος που άλλαξε όλη την εικόνα του αγώνα κόντρα στην ροή του παιχνιδιού, καθώς ο Παναθηναϊκός ήταν καλύτερος μέχρι το 30′, πατούσε καλύτερα, είχε την κατοχή της μπάλας και την μεγάλη χαμένη ευκαιρία του Μυστακίδη στο 6′.
Μία ευκαιρία από αυτές που πραγματικά δεν χάνονται. Εκεί ο νεαρός επιθετικός θα μπορούσε να κοντρολάρει και να την στείλει μέσα στην κενή εστία, θα μπορούσε να μπει με την μπάλα μέσα στα δίχτυα, ήταν υποχρεωμένος να σκοράρει. Δεν χάνονται αυτά τα γκολ. Δεν το έκανε αν και έχει την δικαιολογία της επιστροφής στα γήπεδα μετά από αρκετό καιρό, κάτι που του στερεί τον ρυθμό, την αυτοπεποίθηση και το καθαρό μυαλό σε τέτοιες φάσεις ρουτίνας.
Στο φινάλε του πρώτου μέρους ο Κόντε «ξαναχτύπησε», έγραψε το 2-0 μετά από κακή αντιμετώπιση μιας εύκολης φάσης από τα στόπερ του Παναθηναϊκού και κάπου εκεί το παιχνίδι τελείωσε. Δεν υπήρχε περίπτωση να γυρίσει το ματς αυτή η έκδοση του «τριφυλλιού», μια έκδοση διαλυμένης ομάδας που φέρει την υπογραφή του «παρκαρισμένου» μεγαλομετόχου, Γιάννη Αλαφούζου. Μία ομάδα που έμεινε χωρίς σέντερ φορ και δεν έδωσε την δυνατότητα στον προπονητή να αποκτήσει ακόμη και κάποιον από το… πανέρι για να κάνει την δουλειά του, μία ομάδα που έχασε όλα τα βαριά της «χαρτιά» για να επιβιώσει, μια ομάδα που για να φέρει τούμπα ένα παιχνίδι, είναι υποχρεωμένη να το κάνει με παιδιά από την Κ-20 που δυστυχώς παρά το ταλέντο τους δεν μπορούν να σηκώσουν το βάρος κάτω από αυτές τις συνθήκες.
Η φάση στο 94′ που ο Χατζηγιοβάνης ρωτάει τον Ουζουνίδη για το αν και πως θα εκτελέσει το φάουλ(πραγματικά δεν έχει ξαναυπάρξει ανάλογο στιγμιότυπο) και τελικά χτυπάει την μπάλα με το εξωτερικό που δεν πέρασε ούτε την γραμμή της μεγάλης περιοχής, είναι ενδεκτικό το για ποιον Παναθηναϊκό ακριβώς μιλάμε.
Έναν Παναθηναϊκό που απέναντι σε σοβαρές ομάδες θα σκοράρει με το… σταγονόμετρο, έναν Παναθηναϊκό που θα βρίσκει δίχτυα μόνο με αυτογκόλ όπως απόψε, μία ομάδα που από την στιγμή που βίαια λόγω Αλαφούζου έχασε όλα τα δημιουργικά της ατού, είναι υποχρεωμένη μέχρι το τέλος του μαρτυρίου να ζει και να πεθαίνει από την άμυνά της, από μία σοβαρή ανασταλτική λειτουργία και μπροστά… βλέπουμε.
Όταν, λοιπόν, δέχεσαι ένα πρώτο γκολ κωμωδία-έχοντας χάσει στην αρχή του ματς ένα άχαστο από το δώρο του Βελλίδη- και δίνεις την ευκαιρία στον Κόντε να «πυροβολήσει» έξω από την περιοχή, δεν υπάρχει περίπτωση να πάρεις ούτε την ισοπαλία. Τόσο απλό είναι.
Εννιά αγωνιστικές έμειναν. Είναι μαρτύριο όλο αυτό που ζει ο οργανισμός του Παναθηναϊκού αλλά δεν υπάρχει άλλος δρόμος από εκείνον της υπομονής. Δυστυχώς αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα που θα αλλάξει μόνο όταν εμφανιστεί ο άνθρωπος εκείνος που θα βάλει τον σύλλογο σε τροχιά κανονικότητας και θα στείλει μακριά τον Νέρωνα του Φαλήρου, αφού πρώτα έχει πληρώσει τα χρέη της ΠΑΕ!
