Το να κρίνεται ένας προπονητής του Παναθηναϊκού από τα παιχνίδια κόντρα στον Ολυμπιακό, το λες και ψιλοπαράνοια έτσι; Το να πρέπει να κρίνεται η καριέρα του Σφαιρόπουλου ανάλογα με τα κέφια του KC Rivers, το λες κι αχαριστία για τον φιναλίστ προπονητή του περσινού Final 4. Προφανώς αυτοί που τον αποδοκίμασαν χτες και φώναζαν ρυθμικά το όνομα του Μίλαν Τόμιτς, είναι οι ίδιοι από τους οποίους ζητούσε παράλογα συγγνώμη ο Θεσσαλονικιός κόουτς στο τελευταίο παιχνίδι της περασμένης σεζόν. Όπως σπέρνετε οι μπασκετάνθρωποι συνδιαλεγόμενοι με τον “υπέροχο κόσμο” της ομάδας σας, έτσι θα θερίζετε.
Ο Πασκουάλ από την άλλη ήταν καλός προπονητής στο μισό πρώτο δεκάλεπτο, μυρωδιάς στο δεύτερο, φοβικός στο δεύτερο και στο τρίτο και εννοείται προπονηταράς, που πήρε ταυτότητες και άλωσε ΣΕΦ στο τέλος του αγώνα. Κι όλα αυτά για τους Παναθηναϊκούς να σημειώσω. Στη δική μου υποκειμενική πραγματικότητα ο Τσάβι Πασκουάλ είναι ένας πολύ καλός προπονητής, που έχει κάνει κάποια τρανταχτά λάθη στη συγκρότηση του ρόστερ, αλλά είναι πολύ πολύ έξυπνος, για να συνεχίσει να εκτίθεται επί μακρόν. Σε αγώνες σαν τον χτεσινό σφραγίζει το rotation, αφήνει έξω ανέτοιμους και λιγόψυχους και πάει από το σίγουρο μονοπάτι.
Είναι βέβαια δικό του “λάθος”, το να μην μπορεί να στηριχτεί έστω και λίγο σε Ντένμον και Όγκαστ και Μήτογλου και Μποχωρίδη και και… Αν δεν είναι παίκτες επιπέδου Ευρωλίγκας, τότε δεν έχουν δουλειά σε ομάδα Ευρωλίγκας ειδικά οι Αμερικανοί. Όπως είναι και λάθος του Σφαιρόπουλου, να παίρνει τον Μπόγρη και να μην μπορεί να πάρει κάτι, έστω και λίγο από αυτόν.
His name is Luka
Αυτός που σίγουρα είναι παίκτης επιπέδου Ευρωλίγκας, είναι ο Luka Leka, το “δωράκι” του Σάρας στους πράσινους. Ο Luka δεν μένει στο δεύτερο όροφο, όπως έλεγε ο στίχος του τραγουδιού της Σούζαν Βέγκα, αλλά στο μπασκετικό ημιυπόγειο ενός χαμηλού γκαρντ με μεγάλη ταχύτητα, μεγάλο θράσος και επιτέλους αξιόπιστο σουτ. Λέω επιτέλους, γιατί δεν αντέχω άλλο να βλέπω ένα top class guard σαν τον Νικ Καλάθη να εκτίθεται σε τουβλοειδείς προσπάθειες για τρίποντο. Ο Πασκουάλ έδειξε χτες να στηρίζεται στον Λιθουανό, γιατί αυτό το πράγμα να στήνεις συστήματα και ο αντίπαλος να σε χλευάζει αφήνοντας τον point guard σου προκλητικά αμαρκάριστο στο τρίποντο, χαλάει το μυαλό και του παίκτη και του κόουτς. Τον Λούκα κάποια στιγμή γάτες όπως ο Ζοτς κι ο Ιτούδης θα τον σπρώξουν σε drive, όπου θα αποδειχτεί πολύ κοντός, αλλά ως τότε βλέπουμε…
Αυτή ήταν η μεγάλη νίκη του Πασκουάλ χτες,, η ικανότητά του να προσαρμόζεται και βέβαια να προετοιμάζει μια ομάδα εκεί που πονάει, στο low post. O Μιλουντίνοφ δεν έγινε ξαφνικά Ρέμπρατσα, επειδή τον θέλουν οι Σπερς και όταν κόλλησε χτες πάνω του ο Βουγιούκας με βοήθεια πίσω του πότε τον Σίγκλετον και πότε τον υπέροχο Γκιστ, ο Σέρβος “χαλάστηκε” και χάλασε πολλά εύκολα τελειώματα. Η αντιμετώπιση του Μιλουντίνοφ χτες, μου θύμισε το πρώτο μπλοκάρισμα του Ρόι Τάρπλει με τον μπαμπά Παπαπέτρου κολλημένο πάνω του και τον Στόγιαν να καραδοκεί για τάπα. Ναι είμαι γέρος, που τα θυμάμαι αυτά, ξέρω…
Anyway η σεζόν έχει πολύ δρόμο ακόμα, στο τέλος θα επικρατήσουν οι πιο υγιείς ομάδες και οι τραυματίες της Άνοιξης θα κρίνουν πολλά. Σοβαρά τώρα το χτεσινό ελληνικό classico σας άρεσε; Σας αρέσει στ’ αλήθεια να κρίνονται τα παιχνίδια γύρω στους 70 πόντους; Θεωρείτε σκεπτόμενο μπάσκετ το να ασχολείσαι 70% με την άμυνα και 30% με την επίθεση; Αν ναι τότε μάλλον ο Μάλκοβιτς είναι ο υπερφιλόσοφος του 20ου αιώνα.Αυτό το θέαμα λέτε να ευαγγελίζεται η Euroleague, όταν παριστάνει την καλύτερη λίγκα πίσω από το ΝΒΑ; Ο συγχωρεμένος ο Φίλιππος Συρίγος μπορεί να με άρχιζε στα καντήλια, αν με διάβαζε, αλλά sorry guys μέσα από αυτή την μπασκετική φιλοσοφία δε γεννιούνται Ντόντσιτς, Ντράγκιτς και λοιποί “Εθνικοί ήρωες”.
Σε κάθε περίπτωση εδώ θά ‘μαστε στο σπίτι της Euroleague το gazzetta.gr να τα λέμε, να συμφωνούμε, να διαφωνούμε, αλλά πάνω απ’ όλα να ξορκίζουμε ανοησίες στην προσέγγιση του μπάσκετ για προπονητολογία και διατησία.
