Η βράβευση της Εθνικής ομάδας του 1987 από το ΙΕΚ Όμηρος με αφορμή τη συμπλήρωση 30 χρόνων από την κατάκτηση της κορυφής της Ευρώπης ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για εκείνη την παλιοπαρέα να μαζευτεί ξανά και να θυμηθεί τα παλιά!
Ο Νίκος Λινάρδος μίλησε στον «Επικοινωνία 94FM» για την συγκλονιστική ατάκα του Φάνη Χριστουδούλου κατά τη διάρκεια της βράβευσης (σ.σ. «οι περισσότεροι έδωσαν συμβουλές στα νέα παιδιά όμως εγώ δεν μπορώ να το κάνω! Δεν είμαι ειδικός να δίνω συμβουλές! Έκανα τόσα πολλά λάθη στην καριέρα μου που δεν μπορώ να συμβουλεύσω άλλους») και τα ιδιαίτερα περιστατικά που θυμάται από τον Ιούνη του ’87.
Αναλυτικά μίλησε για:
…το πως έχουν περάσει αυτά τα 30 χρόνια από τον θρίαμβο του ’87: «Κάθε φορά που βρισκόμαστε με τα παιδιά κι έρχονται στο νου μου οι αναμνήσεις, νομίζω πως όλα έγιναν… χθες! Δεν μπορώ να πιστέψω ότι έχουν περάσει 30 χρόνια! Βλέπεις τους γκρίζους κροτάφους και τα άσπρα μαλλιά και μόνο τότε συνειδητοποιείς ότι έχουμε μεγαλώσει (γέλια)! Όλα τα άλλα είναι ακριβώς ίδια με τότε. Οι πλάκες που κάναμε, οι στιγμές, οι διάλογοι και η επικοινωνία μεταξύ μας. Όπως το 1987… Συμπτωματικά στην εκδήλωση καθόμουν πλάι στον Αργύρη Καμπούρη και του είπα “κοίτα να δεις, είμαστε όλοι πάνω από 50 όμως κάνουμε τις ίδιες πλάκες, όπως τότε που ήμασταν πιτσιρικάδες”. Έτσι είναι η ζωή, περνάνε τα χρόνια αλλά οι αναμνήσεις και, γενικώς, ό,τι έχουμε ζήσει είναι τόσο ζωντανές που νομίζεις ότι όλα έγιναν χθες»!
…το γεγονός ότι η εκείνη επιτυχία εκτόξευσε το μπάσκετ στην Ελλάδα: «Αυτό είναι γεγονός. Τα παιδιά πίστεψαν ότι μπορούν να ακολουθήσουν το παράδειγμα των 12 παικτών που απάρτιζαν εκείνη τη μεγάλη Εθνική ομάδα. Η χώρα γέμισε μπασκέτες! Δημιουργήθηκαν πάρα πολλά ανοιχτά γήπεδα ενώ κατασκευάστηκαν αυτοσχέδιες μπασκέτες σε όλα τα χωριά, ακόμα και σε κορμούς δέντρων! Ήταν κάτι εκπληκτικό, κάτι που ενδεχομένως δεν θα γινόταν αν δεν προέκυπτε εκείνη η επιτυχία. Ξαφνικά, λοιπόν, θεωρηθήκαμε φαβορί μετά τον ημιτελικό ενώ στην πραγματικότητα ο ρεαλιστικός στόχος ήταν να μπούμε στην οκτάδα, αφού η Εθνική ομάδα δεν είχε παρουσιάσει ιδιαίτερες επιτυχίες τα προηγούμενα χρόνια. Το σημαντικότερο επίτευγμα είναι ότι ο Έλληνας πίστεψε πως έχει ικανότητες και μπορεί να πετύχει. Ένας λαός λίγων εκατομμυρίων κέρδισε σε ομαδικό άθλημα τη μεγάλη Σοβιετική Ένωση και την ενωμένη Γιουγκοσλαβία! Η Εθνική ομάδα μπάσκετ είναι εκείνη που έχει τη μεγαλύτερη διάρκεια και συνέπεια σε σχέση με τα άλλα σπορ στη χώρα μας».
…τα ιδιαίτερα περιστατικά που θυμάται από εκείνον τον Ιούνη του ’87: «Έγιναν πολλά εκείνες τις ημέρες, τα οποία κατέγραψαν οι δυο συνάδελφοί σας, ο Βασίλης Σκουντής και ο Γιάννης Φιλέρης, στα βιβλία που κυκλοφορούν για το Ευρωμπάσκετ του ’87. Αλήθεια, τι να πρωτοθυμηθείς. Ότι στην ελεύθερη ώρα μας πηγαίναμε και κάναμε τους… ψαράδες, βάζοντας στοίχημα ποιος θα βγάλει τις περισσότερες πέστροφες; Τις ατελείωτες παρτίδες τάβλι; Τις πλάκες μετά από τον ημιτελικό και τον τελικό, όταν μας φυγάδευαν από την κάτω πόρτα του ξενοδοχείου για να μην μας δει ο κόσμος που ήταν στο πλάι; Πραγματικά πρωτόγνωρες καταστάσεις που θα μείνουν για πάντα χαραγμένες στην μνήμη μας. Εδώ κάναμε 1μιση-2 ώρες για να πάμε από το ΣΕΦ στη Γλυφάδα, που ήταν το ξενοδοχείο μας! Μιλάμε για μια απόσταση 15 λεπτών. Χιλιάδες ιστορίες, ακόμα και με πολιτικούς. Οι πλάκες με την αξέχαστη Μελίνα Μερκούρη που ερχόταν στο ζέσταμα ή με τους τραγουδιστές που είχαν μαζευτεί, τον Πάριο και τη Μαρινέλλα. Όλη η Ελλάδα ζούσε με τη λαχτάρα να φτάσουμε στον τελικό και να σηκώσουμε την κούπα».
…το παράπονό του: «Το μόνο που με στεναχωρεί ιδιαίτερα, χωρίς να θέλω να κατηγορήσω κάποιον είναι ότι αυτή η μεγάλη γενιά δεν έχει αξιοποιηθεί κάπου. Δεν υπάρχουν πάρα πολλοί ενεργοί στον χώρο του μπάσκετ, είτε σαν προπονητές, είτε σαν παράγοντες ομάδων. Αυτή τη στιγμή, ας πούμε, ουδείς από την Εθνική του ’87 δεν έχει δουλειά σαν προπονητής, πέρα από κάποιες εγωαγωνιστικές δραστηριότητες. Με εξαίρεση τον ΠΑΟΚ που έχει αξιοποιήσει τον Νίκο Σταυρόπουλο, ουδείς άλλος βρίσκεται σε κάποιον σύλλογο ενώ θα μπορούσε να πάρει πόστο σε κάποια πρώην ομάδα του.».
…την κουβέντα που τον συγκίνησε κατά τη διάρκεια της βράβευσης: «Τα λόγια που με άγγιξαν πραγματικά ήταν εκείνα του Φάνη. Επειδή, ακριβώς, ήμουν συγκάτοικός του. Όταν είπε αυτή την κουβέντα, εγώ σκέφτηκα το τσιγάρο που άναβε, το ένα πίσω από το άλλο. Του έλεγα, “σταμάτα το τσιγάρο και πήγαινε να παίξεις στο ΝΒΑ”. Εκείνος μου απάντησε με πάσα ειλικρίνεια κι ενώ είχε γίνει ντραφτ πικ από τους Χοκς ότι “δεν αποχωρίζομαι ούτε τους φίλους μου, ούτε την οικογένειά μου, ούτε τη Νέα Σμύρνη για να πάω στο ΝΒΑ”. Σκέψου να γινόταν κάτι τέτοιο σήμερα, να το έλεγε κάποιος τη σημερινή εποχή. Ο Φάνης ήταν το μεγαλύτερο ταλέντο που πέρασε από το ελληνικό μπάσκετ».
