Το εμπόδιο που είχε να υπερπηδήσει ο Ολυμπιακός για να φύγει αρτιμελής από το δύσβατο «Γιαντ Ελιάου» δεν ήταν η Μακάμπι, αλλά ο ίδιος του ο εαυτός: ο κακός εαυτός, που έχει την τάση να εμφανίζεται μπλαζέ απέναντι σε υποδεέστερους αντιπάλους και τους κάνει ήρωες, ακόμα και σε κρίσιμες βραδιέςπου συνοδεύονται από «πρέπει».
Τέτοιος μίστερ Χάιντ δεν εμφανίστηκε στο Τελ Αβίβ. Έφαγε τη σφαλιάρα του και έμεινε κλειδωμένος στα αποδυτήρια.
Προσηλωμένος, σοβαρός και μεθοδικός, ο Ολυμπιακός έκοψε από τα πρώτα λεπτά τον βήχα των Ισραηλινών και μετέτρεψε το ματς σε ματσάκι.
Για μια φορά, η φράση «των Ισραηλινών» είχε νόημα. Μακάμπι με τέσσερις γηγενείς στην πεντάδα της δεν έβλεπες ούτε στη δεκαετία του ‘70…
Ακόμα και στον τομέα της χημείας, βέβαια, ο Ολυμπιακός ήταν κυρίαρχος.
Η απουσία του Βασίλη Σπανούλη δεν φάνηκε ούτε στο ελάχιστο (με εξαίρεση ίσως τη σχέση ασίστ/λαθών, 15 προς 13), αφού οι αυτοματισμοί της ομάδας δούλεψαν άψογα, όχι μόνο στα μετόπισθεν, αλλά και μπροστά, όπου οι Γκρην-Λοτζέσκι βρήκαν χωρίς δυσκολία τα σουτ που χρειάζονταν για να ζεσταθούν.
Βεβαίως τον πρωταγωνιστικό ρόλο έπαιξε η άμυνα, αυτή που θα μπορούσε να δώσει δικαιώματα στη Μακάμπι εάν εμφανιζόταν χλιαρή. Οι γηπεδούχοι πέτυχαν μόλις 13 πόντους στην πρώτη περίοδο, 19 στη δεύτερη και 13 στην τρίτη.
Η αποψιλωμένη από τους αθλητικούς της παίκτες Μακάμπι έχασε αμαχητί τη μάχη των αιθέρων (30-40 ριμπάουντ), ενώ η ευστοχία στις βολές ήταν μία ακόμα πιστοποίηση της «ερυθρόλευκης» αποφασιστικότητας (15/17).
Η πληθωρική παρουσία του Κώστα Παπανικολάου τείνει να γίνει μία δεύτερη ελληνική σταθερά στον φετινό Ολυμπιακό δίπλα στις επιδόσεις του Γιώργου Πρίντεζη στο low post.
Όταν άφησε πίσω του ο Ντόμινικ Ουότερς το ελαφρώς θαλασσοδαρμένο ξεκίνημά του, η απόσταση ανάμεσα στις δύο ομάδες έγινε πολύ μεγάλη.
Η Μακάμπι ήταν φάντασμα όχι μόνο της υπερταχείας που κάποτε σάρωνε την Ευρώπη, αλλά ακόμα και της ομάδας-καμικάζι η οποία νίκησε τον Ολυμπιακό πριν από τρεις μήνες στο Φάληρο.
Δεν θυμάμαι να έχω ξαναδεί τόσα άδεια καθίσματα στο εμβληματικό της γήπεδο ούτε να έχω ζήσει τέτοια ψόφια ατμόσφαιρα.
Πήγα να γράψω ότι έφτασε για την ομάδα του ισραηλίτικου λαού η εποχή της παρακμής, αλλά μετά θυμήθηκα ότι τα ίδια έγραφα και λίγους μήνες πριν τον θρίαμβό της στο Μιλάνο…
Η ήττα της Ρεάλ από τη Γαλατασαράι φέρνει τον Ολυμπιακό πιο κοντά στην κορυφή της κατάταξης και του επιτρέπει να σκέφτεται αλχημείες ώστε να επιλέξει τον βολικότερο για τον ίδιον αντίπαλο στα playoffs. Δεν λέω ότι θα το κάνει, λέω ότι έχει πλέον τη δυνατότητα για να το κάνει.
Το διπλό στο Τελ Αβίβ και το πρόγραμμα των επόμενων αγωνιστικών με τα απανωτά παιχνίδια στο Φάληρο σχεδόν «κλειδώνουν» το πλεονέκτημα έδρας, αλλά το σημαντικότερο είναι ότι ο Ολυμπιακός κέρδισε χρόνο για να περιμένει δίχως άγχος την αποθεραπεία του Σπανούλη.
Καλώς εχόντων των πραγμάτων, οι τελευταίοι αγώνες της κανονικής περιόδου (με Ρεάλ, Εφές, ΤΣΣΚΑ) θα είναι για τον Ολυμπιακό μία τρίπρακτη πρόβα τζενεράλε εν όψει των προημιτελικών.
