Στην μεγαλύτερη διάρκεια της σεζόν παρουσιάζεται περισσότερο ως ελάττωμα, παρά ως προτέρημα, η αίσθηση ότι ο Παναθηναϊκός αντιδρά στο παρκέ περισσότερο με το ένστικτο και λιγότερο με την τακτική σκέψη. Επειδή όμως στην προκειμένη περίπτωση ο τέταρτος τελικός ήταν γι αυτόν ένα παιχνίδι “do or die”, να που ένα ένστικτο ήταν εκείνο που χρειαζόταν να επιστρατεύσει: αυτό της επιβίωσης.
Αν αυτή ήταν η κινητήριος δύναμή του, τότε όλη την ενέργεια που βρήκε διαθέσιμη, τη άντλησε μέχρι την τελευταία σταγόνα.
Μέσα από αυτό το πρίσμα, η βασικότερη επιτυχία του ήταν ότι παρουσιάστηκε έτοιμος να εξαντλήσει κάθε όριο που του προσφέρθηκε και να αξιοποιήσει όλες τις συνθήκες που διαμορφώθηκαν πάνω στο παρκέ του ΟΑΚΑ . Όποιος κι αν τις διαμόρφωσε. Είτε αυτός ήταν ο πρόεδρός του που επανεμφανίστηκε (με αντιφατική ομολογουμένως συμπεριφορά) , είτε ήταν ο κόσμος του στις κερκίδες, είτε ήταν οι διαιτητές με τον τρόπο που σφύριζαν ή δεν σφύριζαν, είτε ήταν ο αντίπαλός του , ο οποίος φάνηκε καθαρά ότι είχε στο πίσω μέρος του μυαλού του ότι το πέμπτο και τελευταίο ματς της σειράς είναι στο ΣΕΦ και από ένα σημείο και μετά, με εξαίρεση τον Γκριν, συνθηκολόγησε.
Η αλήθεια είναι, ότι αν υπολογίσουμε το (κακό ) μπάσκετ που έχει παιχτεί από τις δυο ομάδες, σε αυτά τα 160 αγωνιστικά λεπτά , τα οποία όμως δεν έφτασαν για να αναδειχθεί ο πρωταθλητής, οι «πράσινοι» δικαιούται να θεωρούν ότι το δικό τους αγωνιστικό maximum στέκεται πολύ ψηλότερα σε σχέση με το αντίστοιχο αγωνιστικό maximum που έχει προσφέρει στους τέσσερις αυτούς αγώνες ο μεγάλος τους αντίπαλος. Με αυτή τη λογική καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι η παράμετρος που τους έχει στερήσει τουλάχιστον ένα “break”, από τα δυο που διεκδίκησαν με αξιώσεις μέσα στο ΣΕΦ, ήταν το δικό τους minimum. Αυτό που παρουσίασαν σε κρίσιμες στιγμές. Στα τελευταία 150 δευτερόλεπτα του πρώτου τελικού και που τιμωρήθηκαν με ένα εις βάρος τους 8-0, αλλά και το «μπλακ άουτ» που υπέστησαν στο τελευταίο πεντάλεπτο του τρίτου, από την στιγμή που βρέθηκαν να προηγούνται με 10 πόντους. Πάντα τις μάχες δεν τις κρίνουν τα περισσότερα χτυπήματα, αλλά τα πιο καίρια.
Επίσης επιβεβαιώθηκε ότι ο Έλληνας είναι ευαίσθητος. Καθοδηγείται από το συναίσθημα. Δωσ’ του μελό και παρ’ του την ψυχή. Πάντα στέκεται στο πλευρό του ταλαιπωρημένου. Σύμφωνοι, ένα ντέρμπι με τον Ολυμπιακό και μάλιστα τόσο οριακό δεν είναι, στα μάτια του, ίδιο με τα άλλα. Ωστόσο, σαν κι αυτό, σε απόλυτη τιμή απόδοσης, ο Νικ έχει κάνει μπόλικα μέσα στην φετινή σεζόν. Όμως αυτή τη βραδιά , στα μάτια των οπαδών του, δεν ήταν εκείνος που βγάζει 2 εκατομμύρια το χρόνο και πρέπει κάθε βράδυ να παρουσιάζεται κάτι μεταξύ Στεφ Κάρι και Κάιρι Ιρβινγκ, αλλά ένας φιλότιμος, τίμιος και ηρωικός μαχητής , που «ξηλώνει» τα σωληνάκια του ορού και της ενδοφλέβιας αντιβίωσης, βγαίνει από το νοσοκομείο και μπαίνει να παίξει θυσιάζοντας ακόμη και την προσωπική του υγεία. Και να μια αποθέωση, πρωτοφανής και αξιομνημόνευτη για έναν παίκτη που ολόκληρο το χρόνο τον πέρασε με τη μουρμούρα στα αυτιά του. Λες και κανείς δεν μπορεί να διανοηθεί ότι και στη μία και στην άλλη περίπτωση, μιλάμε για το ίδιο ακριβώς πρόσωπο, το οποίο και στη μία και στην άλλη εκδοχή του δικαιούται σεβασμό και υποστήριξη γιατί προσπαθεί να κάνει όσο καλύτερα μπορεί την δουλειά του. Aς περιμένουμε να τελειώσει και το ματς της Κυριακής…
Είναι , ακόμη, αλήθεια ότι για τον Παναθηναϊκό, υπήρχαν πολλές καλές στιγμές στο συγκεκριμένο παιχνίδι. Η επιλογή του αρχικού σχήματος, από τον Πασκουάλ, ήταν μία από αυτές. Με τον Γκαμπριελ στο «τρία», τον Σίνγκλετον στο «τέσσερα» και τον Γκιστ στο «πέντε», αναιρέθηκε από την πρώτη στιγμή το δικαίωμα του Ολυμπιακού να ψάχνει συνέχεια mismatch. Δεν χρειάστηκε να φεύγει συνέχεια βοήθεια πάνω στον Πρίντεζη, με αποτέλεσμα, ο ομοιογενής Ολυμπιακός, να μη κυκλοφορεί την μπάλα και να μη βρίσκει δυο και τρία ξεμαρκάριστα τρίποντα σε κάθε επίθεση. Ο Γκιστ , μετά από αρκετό καιρό έκανε ένα μεγάλο παιχνίδι και ξαναθυμήθηκε τον πληθωρικό ρόλο που του εξασφάλισε τα πρώτα του συμβόλαια στον Παναθηναϊκό: αυτού που περιμένει στην αλλαγή τον Σπανούλη και τον εμποδίζει να αποφασίσει. Ο Καλάθης και ο (άλλος τραυματίας) Μπουρούσης ήρθαν από τον πάγκο και έβαλαν τους δικούς τους όρους.
Συνολικά ο Παναθηναϊκός εμφανίστηκε πιο σκληρός και πιο έτοιμος να διαχειριστεί τις διεκδικούμενες φάσεις. Δηλαδή εκείνες κατά τις οποίες η μπάλα ταξιδεύει και μπορεί να γίνει διεκδικούμενη. Τα περισσότερα από τα 23 λάθη του Ολυμπιακού , που έδωσαν στο «τριφύλλι» την δυνατότητα να πάρει 15 (έναντι 4) πόντους από αιφνιδιασμό, ήταν γιατί οι παίκτες του Πασκουάλ αντιλαμβάνονταν που θα πάει η μπάλα και έβγαιναν πρώτοι να την διεκδικήσουν.
Τέλος, ήταν και η τελευταία περίοδος. Εκείνη που ξεκίνησε με προοπτικές δημιουργίας μιας διαφοράς που θα μπορούσε να ενισχύσει τις εντυπώσεις, αλλά μόνο αυτές. Μπορεί πολλοί να πιστεύουν ότι όταν βρίσκεις τον μεγάλο σου αντίπαλο πεσμένο, τον πατάς με λύσσα, όμως στην ουσία, εκείνος που –τη δεδομένη στιγμή- είχε να κερδίσει από μια μεγάλη διαφορά για να προετοιμαστεί καλύτερα για την ακροτελεύτια μάχη, θα ήταν ο Ολυμπιακός. Μη ξεχνάμε ότι αυτός είναι τα τελευταία δυο χρόνια ο πρωταθλητής (με ό,τι αυτό συνεπάγεται) και ότι αυτός έχει το πλεονέκτημα έδρας (με ό,τι αυτό συνεπάγεται επίσης). Και μια συντριβή θα του έδινε ακόμη πιο ισχυρό κίνητρο να προετοιμαστεί με μεγαλύτερο πείσμα. Δόξα τον Θεό, οι δυο ομάδες, από την πλούσια διαδρομή τους στην Euroleague, έχουν μάθει να αντιλαμβάνονται ότι σε αυτές τις περιπτώσεις μετράει η ουσία. Δεν κερδίζεις τίποτα περισσότερο από πρόσκαιρη ευχαρίστηση όταν συντρίβεις τον απέναντι, γιατί υποσυνείδητα αποκτάς μια ψευδαίσθηση η οποία τις περισσότερες φορές στρέφεται εναντίον σου. Στο κάτω-κάτω, ό,τι έχει συμβεί μέχρι σήμερα, αυτός που την Κυριακή θα στεφθεί πρωταθλητής, θα το θυμάται μόνο σα μια τρυφερή ανάμνηση. Μπορεί να μην το θυμάται και καθόλου. Ουαί τοις ηττημένοις.
