Όταν κερδίζεις όλα είναι καλά…

Πάντοτε αυτό το οποίο μένει στο τέλος και μετράει είναι το αποτέλεσμα. Άλλωστε από αυτό κρινόμαστε άλλωστε. Εκ του αποτελέσματως. Το πως όμως φτάνεις σε αυτό μπορεί να σε βοηθήσει να γίνει καλύτερος. Να μάθεις από τα λάθη σου και να βελτιωθείς, για να αποφύγεις μελλοντικές «γκέλες».

Τα Τρίκαλα τα κέρδισες. Και μάλιστα με την νίκη σου, πέτυχες και κάτι σημαντικό. Κατάφερες να απολυθεί ο προπονητής που ευθύνεται γι αυτήν την εξαιρετική πορεία των Τρικάλων έως τώρα.

Ο Κωνσταντίνος Παναγόπουλος από χθες το βράδυ αποτελεί παρελθόν από τα Τρίκαλα και αυτό αυτομάτως βγάζει εκτός στόχων τον γειτονικό ΑΟΤ. Γιατί ξεκάθαρα αυτό το οποίο είναι τα Τρίκαλα σήμερα το οφείλουν στον Παναγόπουλο. Είναι κλασσική ομάδα… έργου Παναγόπουλου.

Στα του οίκου μας όμως θα ήθελα να σταθώ. ΑΕΛ χθες υπήρχε μόνον στο δεύτερο ημίχρονο. Ένα ημίχρονο χάθηκε εντελώς στην φλυαρεία και την κακή κυκλοφορία της μπάλας, που έδωσε την δυνατότητα στους Τρικαλινούς να ονειρεύονται ακόμη και το διπλό. Λίγο οι αλλαγές του Ντόστανιτς, λίγο και οι αλλαγές του… Παναγόπουλου, βοήθησαν στο τελικό 2 – 0. Αυτό όμως ήρθε πιο δύσκολα απ΄ ότι ακούγεται.

Η ομάδα σε ακόμη ένα παιχνίδι ήταν ανούσια στο μεγαλύτερο μέρος της αναμέτρησης, κάνοντας πολλά λάθη, βγάζοντας έναν εκνευρισμό και μία πίεση η οποία δεν έδινε το δικαίωμα σε κανέναν «βυσσινί» να φτάσει να απειλήσει τον Διονύση Χιώτη.

Επειδή «δοκάρι και μέσα παικταράς, δοκάρι και έξω… άμπαλος», θα πρέπει αυτές τις ημέρες της διακοπής για τα Χριστούγεννα, ο Σέρβος να δουλέψει με τους ποδοσφαιριστές του, ούτως ώστε να αποφύγουμε αρχής γενομένης από το παιχνίδι στις Σέρρες, «γκέλες», που θα μας στερήσουν αυτό το οποίο θέλει και ο πιο μικρός και τρελός οπαδός της Λάρισας.

Την επιστροφή της ΑΕΛ στα… σαλόνια του Ελληνικού ποδοσφαίρου. Έτοιμη να γράψει νέες χρυσές σελίδες στην ήδη υπάρχουσα… χρυσή ιστορία της!