Όταν το ματς πάει στη δύναμη…

Κάπου εκεί τα χάνουν οι παίκτες της ΑΕΛ. Και δε “τα χάνουν” απλώς, αλλά χάνουν τον αγώνα. Σίγουρα, αν σε… χτυπάει ο αντίπαλος επί 90΄λεπτά, είναι λογικό και να νευριάζεις και να φυλάσσεσαι ταυτόχρονα, από κάποιο επικίνδυνο τραυματισμό.

Όμως όταν συμβαίνει αυτό… Τι κάνεις; Κάθεσαι και δέχεσαι μια ήττα (απρόσμενη), αλλά μια ήττα που έρχεται δεύτερη φορά για φέτος με τον ίδιο ακριβώς τρόπο; Όχι. Δεν… “τσιμπάς” από τον τρόπο παιχνιδιών των άλλων. Κάνεις το παιχνίδι σου. Μπορείς να βρεις χίλιες δυο δικαιολογίες, που όντως έχουν βάση. Όπως π.χ. το γήπεδο ήταν… αγρός και είχε και μικρότερες διαστάσεις.

Ωστόσο, δεν πρέπει να αποτελούν δικαιολογίες αυτά. Δεν είναι η ΑΕΛ μικρή ομάδα, αλλά ούτε και οι παίκτες της ανήκουν στο επίπεδο της Γ΄Εθνικής. Δικαιολογίες δε χωράνε. Πρέπει να βρεθεί λύση σε αυτό. Και από τον προπονητή της ομάδας, αλλά και από τους ποδοσφαιριστές. Ας ελπίσουμε τουλάχιστον να είναι η τελευταία ήττα για φέτος.