5 Ταινίες που είναι καλύτερες σε 3D

“If you can’t make it good, make it 3D” έλεγε το αρχαίο ρητό και το Hollywood το τηρεί κατά γράμμα, από τότε που ανακάλυψε ότι η συγκεκριμένη τεχνολογία αποτελεί αφορμή για αυξημένες τιμές εισιτηρίων και μειωμένη δημιουργική λογική. Παρά την εμπορική επιτυχία των ολοένα και περισσότερων ταινιών που χωρίς κανένα λόγο βγαίνουν σε 3D, το κοινό μάλλον ξεπέρασε γρήγορα τον αρχικό ενθουσιασμό του για πράγματα που ξεπηδούν από την οθόνη και συνειδητοποίησε ότι μπορεί να ευχαριστηθεί ακριβώς την ίδια ταινία χωρίς ένα περιττό τέχνασμα εντυπωσιασμού με μηδενική ουσιαστική προσφορά στην αφήγηση ή και στο θέαμα. (Αν δεν το έχει συνειδητοποιήσει, παρακαλούμε να το κάνει σύντομα.)

Και ενώ η βροχή από 3D παραγωγές συνεχίζεται, με πιο πρόσφατη το “Immortals” και πιο αποπροσανατολιστική την επερχόμενη μεταφορά του κλασικού μυθιστορήματος “The Great Gatsby” του F. Scott Fitzgerald (ξέρετε, αυτός που έπαιζε στο “Μidnight In Paris”) από τον έτσι κι αλλιώς φιγουρατζή σκηνοθέτη Baz Luhrmann, το Jumping Fish αυτοαναιρείται βρίσκοντας 5 ταινίες που στέκουν ως περήφανες εξαιρέσεις στην αχρηστία του 3D και που το χρησιμοποιούν ως δημιουργικό εργαλείο εμπλουτισμού της ιστορίας και του σύμπαντός τους (όπως οι πρώτες κριτικές αναφέρουν ότι κάνει και η νέα ταινία του Martin Scorsese “Hugo”.)

“Avatar”

Το έπος του James Cameron, αυτή η ωδή στο μπλε χρώμα και την ειλικρινά φευγάτη τακτική αναπαραγωγής (s-e-x), εξακολoυθεί να αποτελεί το σπουδαιότερο παράδειγμα προς μίμηση όχι μόνο σε τεχνολογικό επίπεδο, αλλά και σε… βασικά όχι, μόνο σε τεχνολογικό επίπεδο, το σενάριο ήταν αστείο, όπως πάντα. Αλλά παρέδωσε αυτό που υποσχόταν, με το παραπάνω. Εξίσου συγκλονιστικό σε 3D είναι και το ομότιτλο άλμπουμ της Μόνικας.

“Journey To The Center Of The Earth”

Το επιχείρημα υπέρ των πραγμάτων που πετάγονται από την οθόνη. Το πιο βασικό κόλπο του 3D εδώ λειτουργεί άψογα, βοηθούμενο βέβαια από την Indiana Jones meets Jules Verne ιστορία και τον αιωνίως παραγνωρισμένο Brendan Fraser, τον πιο εμπορικό ηθοποιό για τον οποίο όλοι αδιαφορούν.

“Coraline”

Ο θαυμάσια ιδιόρρυθμος κόσμος του Neil Gaiman μεταφράστηκε σε πανέμορφο animation από τον Henry Selick που ξεπέρασε θεαματικά το προηγούμενο σκηνοθετικό του ορόσημο, “Tim Burton’s The Nightmare Before Christmas” (κι ας προσβληθούν όλες οι ιδιοκτήτριες τσάντας με τον Jack). Αν το 3D σε έβαζε πιο μέσα, θα ήσουν κι εσύ ένας από τους ήρωες. 

“Piranha 3D”
Πιο φτηνό κι από χαρτομάντιλο σε φανάρι, ανερυθρίαστα b, όσο gory και αυτοσαρκαστικό πρέπει, το “Piranha 3D” κερδίζει πόντους γιατί θα σου πετάξει μες στη μούρη ό,τι πιο αηδιαστικό και απρεπές διαθέτει. Το ιδιοφυώς ονομασμένο sequel “Piranha 3DD” αναμένεται λυσσαλέα.

“Toy Story 3”

Οι κριτικές εκθείαζαν το 3D για το “βάθος” που προσδίδει στην εικόνα, τις “λεπτομέρειες” που αναδεικνύει και άλλα τέτοια επιστημονικά, ενώ όλοι ξέρουν ότι το 3D λειτούργησε ως κίνητρο για να φορέσεις γυαλιά και να κρύβεις τον ποταμό δακρύων που προκαλεί το τελευταίο 10λεπτο της ταινίας.