Dream Team:H επιτομή του μεγαλείου

Σε λίγες ώρες η Εθνική ομάδα των ΗΠΑ θα ξεκινήσει τις υποχρεώσεις της στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου. Πολύς θόρυβος έγινε τις τελευταίες εβδομάδες, με αφορμή τις δηλώσεις των Kobe Bryant και LeBron James, για το αν η φετινή ομάδα των ΗΠΑ είναι καλύτερη της Dream Team. Ή αν θα τη νικούσε.

Αμφότεροι υποστήριξαν ότι η Ολυμπιακή ομάδα του ’12 είχε πιθανότητες να νικήσει εκείνη του 1992. Για να τελειώνουμε όμως με το θέμα μια και καλή και για να το βγάλω κι εγώ από μέσα μου:

Οχι, η φετινή ομάδα δεν είναι καλύτερη από την Dream Team.

Oχι, η φετινή ομάδα δεν υπήρχε περίπτωση να νικήσει την Dream Team.

Οχι, σε 20 χρόνια δεν θα συζητάμε για τη φετινή ομάδα, αλλά θα γιορτάζουμε τα 40 χρόνια της Dream Team.

Αποτελεί ιεροσυλία η σύγκριση αυτή. Αντιλαμβάνομαι βέβαια, πως ο Kobe και ο LeBron, δύο παίκτες που σιχαίνονται την ήττα, δεν είναι εύκολο να παραδεχθούν ότι θα έχαναν, έστω και από μία υπερομάδα. Από θέμα εγωϊσμού και μόνο.

Η Dream Team είχε μία μοναδική επιρροή στο χώρο του παγκόσμιου μπάσκετ. Η παρουσία της το παγκοσμοοιοποίησε. Αυτές οι 13 μέρες και οι 8 αγώνες με Ανγκόλα, Κροατία, Γερμανία, Βραζιλία, Ισπανία, Πουέρτο Ρίκο και (πάλι) Κροατία άλλαξαν ουσιαστικά τον ρου της μπασκετικής ιστορίας. Η κυριαρχία αυτής της ομάδας παραμένει πρωτόγνωρη για τα χρονικά του μπάσκετ, που ουσιαστικά τότε μπήκε –μέσω της τηλεόρασης- στα σπίτια δισεκατομμυρίων τηλεθεατών.

Το ΝΒΑ δεν θα έφτανε ποτέ στα σημερινά επίπεδα δημοφιλίας, αν δεν είχε προηγηθεί η εμφάνιση της Dream Team. Τότε ο πλανήτης έμαθε το ΝΒΑ και το ΝΒΑ άνοιξε την αγκαλιά του σε όλον τον κόσμο. Μπήκαν ισχυρές βάσεις για την παγκοσμιοποίηση της κορυφαίας μπασκετικής λίγκας του κόσμου.

Με όποιον παίκτη μίλησα κατά καιρούς, από τη χρυσή φουρνιά των Ευρωπαίων, που έγιναν αστέρια στο ΝΒΑ, από τον τους Peja Stojakovic και Dirk Nowitzki, μέχρι τους Pau Gasol, Tony Parker και Zydrunas Ilgauskas, όλοι λένε πως η Dream Team άνοιξε τους ορίζοντές τους. Τους επηρέασε και τους έβαλε για τα καλά στο κυνήγι του ονείρου του ΝΒΑ. Ολοι έψαχναν να βρουν τηλεόραση για να παρακολουθήσουν την Dream Team. Ολοι είχαν αφίσες της στα δωμάτιά τους.

Η Dream Team είναι η επιτομή του μεγαλείου. Ο προπονητής της Εθνικής Κούβας Miguel Calderon Gomez, μετά την ήττα της ομάδας του με 136-57 στο Παναμερικάνικο τουρνουά (σ.σ πρόκρισης) στο Πόρτλαντ, προσπάθησε να βρει τρόπο για να περιγράψει τη δυναμική της Dream Team: “Δεν μπορείς να καλύψεις τον ήλιο με το δάχτυλό σου”.

Αυτή η ομάδα άγγιξε το τέλειο. Σκεφτείτε το λίγο: Είχε στη σύνθεσή της δύο παίκτες, τους Magic Johnson και Larry Bird, οι οποίοι ουσιαστικά επανεκκίνησαν το μπάσκετ και ανέστησαν το ΝΒΑ από το 1979 και μετά.

Το μεγαλύτερο αστέρι ήταν ο κορυφαίος showman στην ιστορία των σπορ, ο ανεπανάληπτος Michael Jordan. Δίπλα σε αυτούς μία μοναδική προσωπικότητα, που δεν μπορείς παρά να λατρέψεις. Ο λόγος για τον Charles Barkley, που πάντοτε έλεγε αυτό που σκεφτοταν κι έπαιζε σαν τρένο με σπασμένα φρένα. Οσο για τους υπόλοιπους. Ελάτε, πιστεύετε ότι μέχρι σήμερα βγήκαν καλύτεροι παίκτες –στις αντίστοιχες θέσεις- από τους David Robinson, Patrick Ewing, Karl Malone, Clyde Drexler, Scottie Pippen, John Stockton και Chris Mullin; Ολοι τους μπήκαν στο Hall of Fame. Ακόμα και ο Cristian Laettner, ως κολλεγιόπαιδο ήταν μορφή, αν αναλογιστεί κανείς τα κατορθώματά του στο Duke.

Κι αν τελικά το πάμε στο αγωνιστικό και στο ποιος θα μάρκαρε ποιον, έχω να κάνω μία ερώτηση: Ποιος θα σταματούσε τον Jordan στα ντουζένια του; Ηταν 29 ετών τότε. Η απάντηση είναι “κανείς”. Ούτε ο φίλτατος Kobe Bryant, ούτε ο LeBron James. Αυτό το θηρίο τον Sir Charles, ποιος θα τον έκανε καλά; Ο LeBron; Σοβαροί να είμαστε. Μετά ποιος θα πήγαινε από τη φετινή ομάδα των ΗΠΑ, εκεί στο ζωγραφιστό για να χτυπηθεί με τους Ewing, Robinson και Malone; Ο Tyson Chandler;  Θα είχε πολύ πλάκα. Εχει καλύτερο σουτέρ η φετινή ομάδα από τον Chris Mullin; Ή μήπως καλύτερο “εγκέφαλο” και πασέρ από τον John Stockton; Ακόμα κι αν στη φετινή ομάδα έπαιζαν κανονικά οι τραυματίες Dwight Howard, LaMarcus Aldridge, Chris Bosh, Dwyane Wade και Derrick Rose, δεν της έδινα καμία τύχη απέναντι στην Dream Team. Στη χειρότερη βραδιά της, η Dream Team θα νικούσε με 15-20 πόντους. Πολύ απλά γιατί ήταν πλήρης παντού. Ομάδα- αστακός!

Οπότε ας σταματήσουν οι συγκρίσεις, γιατί δεν έχουν νόημα! Αλλωστε για την Dream Team γράφτηκαν βιβλία και γυρίστηκαν ντοκιμαντέρ, σε μία προσπάθεια εξήγησης αυτού του μοναδικού φαινομένου, που μέσα σε 13 μέρες αιχμαλώτισε τον πλανήτη κι έφερε τα πάνω κάτω στο παγκόσμιο μπάσκετ.

Δεκτές όλες οι απόψεις και οι ιδέες σας στο Twitter @ndpapaioannou

Πηγή:nba.sport24.gr