This is ΑΕΛ…

Μέτα από δυο μέρες και ακόμη να συνέλθω, και πιστεύω πως δεν είμαι ο μοναδικός. Η πίκρα, η στεναχώρια ακόμη και η καζούρα που δέχομαι από φίλους άλλων ομάδων με κάνει να σκέφτομαι, και να αναρωτιέμαι, αν είναι δυνατόν η ομάδα μας, η ΑΕΛ  να είναι σε αυτή την δύσκολη θέση, σε μια θέση με αβέβαιο μέλλον.

Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση που ενώ θα έπρεπε να πανηγυρίζουμε την επιστροφή μας στην Super League, μαζεύουμε τα κομμάτια μας για μια δύσκολη σεζόν που θα έρθει με πολλά ερωτηματικά, και δυσκολίες. Δεν θέλω να πιστεύω πως γυρίσαμε στα “πέτρινα χρόνια”, αλλά αν δεν αλλάξει κάτι δραματικά, θα αρχίζω να το πιστεύω.

Πρώτος υπεύθυνος ο κ. Πηλαδάκης, που άφησε την ομάδα στο έλεος του Θεού, δεν ήταν παρών στις δυσκολίες της φετινής σεζόν, η όλη στάση του δημιουργεί πολλά ερωτηματικά, δίχως λύση. Σε δηλώσεις του έκανε αναφορά για τρίτη φορά, αν δεν κάνω λάθος, πως θα αποχωρήσει. Είμαι σύμφωνος ώστε να αποχωρήσει αλλά πρώτα να μας παρουσιάσει τη οικονομική κατάσταση της ομάδος, να καλύψει τα χρέη, και έπειτα να πάει στην ευχή της παναγίας. Ας καταλάβουν κάποιοι αλλά και ο ίδιος πως ΑΕΛ δεν είναι ούτε ο κύριος Πηλαδάκης ούτε κανείς, η ύπαρξη της μεγαλύτερης επαρχιακής ομάδας θα συνεχίσει να υπάρχει όσο και αν ενοχλεί κάποιους.

Η διοίκηση της ομάδος, άποψη μου, η ομάδα δεν προστατεύτηκε όπως θα έπρεπε, αλλά τι να σου κάνουν και αυτοί, όταν το μεγάλο κεφάλι λείπει συχνά σε επαγγελματικές υποχρεώσεις, και οι εντολές εκτελούνται από τρίτους.

Οι παίκτες της  ομάδας μας ότι μπορούν έκαναν τα παιδιά, εκτός και αν εξαιρέσουμε κάποια κρούσματα απειθαρχίας σε κρίσιμους αγώνες όπως νεύρα, κάρτες. πέναλτι, ή τις συχνές βόλτες για καφέ – ποτά κτλ.

Ο μοναδικός που δεν έφταιγε σε όλη αυτή την ιστορία και ήταν, είναι, και θα είναι για πάντα δίπλα σε αυτή την μεγάλη ομάδα που λέγεται ΑΕΛ είναι ο πονεμένος ΛΑΟΣ της, ένας ΛΑΟΣ που σε χαρές και πίκρες είναι κοντά της.

Αλλά μάλλον μερικοί δεν έχουν καταλάβει που βρίσκονται…

Του Χρήστου Γιαννούλα